r.i.p.

9 Σεπτεμβρίου 2010 στο 6:53 μμ | Αναρτήθηκε στις λάιφ, μελαγχολίες | Σχολιάστε

Πρώτη φορά πεθαίνει καθηγητής μου.

Και δυστυχώς τον συμπαθούσα.

Και ήταν από τους λίγους που είχα παρακολουθήσει το μάθημά του.

Όλο το εξάμηνο.

Και τα καταλάβαινα.

Και το πέρασα με την πρώτη -σπάνιο -.

Και γενικά ήταν εντάξει άτομο.

Και λυπάμαι πολύ.

R.I.P.

Advertisements

Πρωταγωνιστές

26 Οκτωβρίου 2009 στο 12:54 πμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει, μελαγχολίες | 4 Σχόλια

Απόψε οι «Πρωταγωνιστές» ήταν και γαμώ.

Μέχρι που συγκηνήθηκα.

Γουστάρουμε Μαλβίνα. Γουστάρουμε Βλάσση. for ever

Κλαίω από το γέλιο!!!

30 Ιουνίου 2009 στο 2:15 μμ | Αναρτήθηκε στις μελαγχολίες, search terms | Σχολιάστε

Βλέπω στα Referrers λινκ απο google translate και λέω ας δω τι μεταφραση εκανε…..

Εντάξει…. και μόνο η πρώτη σειρά ήταν…ήταν….ΗΤΑΝ! :

It did again … And the shit was TOOOSI! This course is not surprising, all shit do. I had time to do great.

Εγώ πάντως δεν κατάλαβα τίποτα.. Popo shit!

ΥΓ. Popo shit! αυτή μάλλον θα είναι η επόμενη αγαπημένη μου φράση! Popo shit!

Πάει κι αυτός :(

5 Ιουνίου 2008 στο 12:59 πμ | Αναρτήθηκε στις μελαγχολίες | Σχολιάστε

It’s sad… so sad…

1 Δεκεμβρίου 2007 στο 6:31 πμ | Αναρτήθηκε στις ελαττώματα, μελαγχολίες | 3 Σχόλια

Τέλος εποχής (Μπας και γερνάω…?)

10 Νοεμβρίου 2007 στο 3:09 πμ | Αναρτήθηκε στις μελαγχολίες | 2 Σχόλια

vrcfltomb3.jpg

Γνωστή αλυσίδα ηλεκτρικών ειδών έβγαλε σε προσφορά -70% τα βίντεο που της
(ξ)έμειναν. ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ. Σταματάνε την πώληση βίντεο.

Λογικό βέβαια. Τώρα πια μέχρι και ο παππούς μου dvd έχει.

Σπάνια χρησιμοποιώ το βίντεο. Ότι κασέτα υπήρχε την έχω σε ψηφιακή μορφή. Αλλά κάπως μου’ ρθε που το άκουσα.

Μάλλον θα πρέπει να σταματήσω να λέω «να σου καεί το βίντεο».

Θα λέω «να σου καεί το dvd».   Μπα, δε μ’ αρέσει.

«Να σου καεί το pixel»… Αυτό κάτι λέει.

Εντωμεταξύ έχει πεθάνει και η δισκέτα. Ότι καινούριο pc έχω δει, δεν έχει. Και το δικό μου δηλαδή που έχει, είναι αποσυνδεμένο γιατί δε μου έφτανε το καλώδιο (btw πολύ παίδεμα το εσωτερικό του κουτιού, πάντα τρώω τα χέρια μου εκεί μέσα)

Αισθάνομαι σαν να’ μαι κάνας κωλόγερος που δεν καταλαβαίνει πώς το γραμμόφωνο έγινε mp3 player και χωράει στην τσέπη του.

Γερνάω? Ή απλά η τεχνολογία εξελίσσεται τόσο γρήγορα που μέχρι να συνηθίσουμε στα νέα δεδομένα, έρχονται καινούρια για να τα αντικαταστήσουν?

Καλά κάνουν και βελτιώνονται τα προϊόντα. Έτσι πρέπει. Έτσι μας βολεύει.

Αλλά ώρες ώρες ξεχνιέμαι και νομίζω ότι περνάει πολύ γρήγορα ο καιρός, ενώ η τεχνολογία είναι αυτή που αλλάζει πολύ γρήγορα.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ πριν αποικίσουμε σε άλλο πλανήτη 😛

.

.

.

(Γιατί τα  έγραψα όλα αυτά….???)

Goodbye… Have a nice life

7 Οκτωβρίου 2007 στο 4:29 πμ | Αναρτήθηκε στις μελαγχολίες | 9 Σχόλια

images.jpeg

Πόσες φορές να σε αποχαιρετήσω?

Νομίζεις ότι είναι εύκολο να αποχαιρετώ ένα φίλο?

Να μην είναι τίποτα ίδιο πια?

Να ξέρω ότι αν- και όποτε- βρεθούμε ξανά, δε θα έχουμε τίποτα να πούμε?

Να αλλάζει ΤΟΣΟ η καθημερινότητά  μου?

Δε φαντάζεσαι ΠΟΣΟ θα μου λείψεις…

 c’ est la vie και μαλακίες…

Αν έτσι είναι η ΖΩΗ , δεν την πάω μία…

crying1.jpg

Καλοκαίρια στην Κρυοπηγή

30 Σεπτεμβρίου 2007 στο 2:00 μμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει, μελαγχολίες, memories | 4 Σχόλια

Κυριακή πρωί αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ… Θυμήθηκα την κατασκήνωση.

Περνούσα καλά με τον δικό μου τρόπο και μου άρεσε. Έκανα παρέες, αν ήθελα. Τα άτομα που διάλεξα, ακόμα τα θυμάμαι…

Πρώτη φορά πήγα κατασκήνωση στη Β’ δημοτικού. Θυμάμαι μόνο ότι πέρασα τόσο καλά που ανυπομονούσα να ξαναπάω. Από τότε πήγα στην ίδια κατασκήνωση άλλες 5 (νομίζω) φορές. OK, 2 καλοκαίρια την πρόδωσα και πήγα αλλού, αλλά πάλι σ’ αυτήν γύρισα.

Θυμάμαι τα ευχάριστα, θυμάμαι τα δυσάρεστα και τώρα μου λείπουν όλα.

Έπρεπε κάθε πρωί να στρώνουμε τα κρεβάτια μας, να σκουπίζουμε και να σφουγγαρίζουμε τη σκηνή (ΑΓΓΑΡΕΙΕΣ!!! 😛 ). Μετά είχαμε το άγχος της επιθεώρησης. Αν ήταν όλα τέλεια θα παίρναμε αστεράκι! Μια φορά στην επιθεώρηση, ο κοινοτάρχης μας,  κοιτάζει ένα κρεββάτι και φωνάζει τον φίλο του που περίμενε από έξω “Έλα! Έλα! βρήκαμε γήπεδο για  beach volley!!!” 😛

Στη σκηνή μας έβαζαν ανά ηλικία και περιοχή. Καμιά δεκαπενταριά άτομα και η ομαδάρχισσα. Η ομαδάρχισσα συνήθως ήταν από υποφερτή έως και συμπαθητική- ναι ακόμα και σε μένα που δε χώνευα τα άντερα μου- εκτός από μια αχώνευτη που είχα μια χρονιά και ήταν πολύ κακιά και ρουφιάνα (και πολλά άλλα, αλλά άντε τώρα…) και μια μέρα είχα κρύψει στη βαλίτσα  μου τη πεταλούδα- που δεν θυμάμαι καν τι ακριβώς ήταν, κάτι μεταλλικό,αυτοί έλεγαν ότι είναι επικίνδυνο- ενός φίλου μου και καταλάθος μου έπεσε από τη βαλίτσα και το είδε η ρουφιανομαδάρχισσα και τα είπε όόόλα στον κοινοτάρχη και αυτός τα είπε όόόλα στον τομεάρχη και με βάλανε κάτω από έναν προβολέα για ανάκριση 😛

Τις περισσότερες ώρες μου στην κατασκήνωση τις περνούσα περιπλανώμενη, χαζεύοντας τους άλλους ἠ απομονωμένη σε ένα τραπεζάκι δίπλα στο φράχτη, παίζοντας με τις πευκοβελόνες και γράφοντας τραγούδια… Είχα έμπνευση όμως! Εμ, αφού ήμουν πάντα καψούρα! Και πάντα στον κόσμο μου…

Καψούρα no. 1: Ένας διδυμάκος! Ήταν μαζί με τον δίδυμο αδερφό του, αλλά πάντα μπορούσα να τους ξεχωρίσω… αφού ήταν πιο όμορφος! 😀 Μ’ αυτόν ούτε καν γνωριστήκαμε ποτέ. Αλλά όλο με πείραζε. Και ήταν γλύκας! Καθόμουν στα σκαλιά και έπινα ΤΟΠΙΝΟ, φυσικά και θα το σχολίαζε… Ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω ΤΟΠΙΝΟ αυτόν θυμάμαι!

Καψούρα no. 2: Αυτός που έπαιζε κιθάρα. Ο λόγος που πήγα στη μουσική ομάδα… (Ναι ρε παιδιά, είμαι ψώνιο και δεν έχω καταλάβει πόσο φάλτσα γαϊδουροφωνάρα έχω. Δηλαδή για ποιόν άλλο λόγο θα έτρωγα τις ώρες μου εδώ? Ε? Μήπως για να χαζεύω τον κιθαρίστα και το όργανό του? Λέω, μήπως?? ΣΣΣςςςςςς θα με πάρουν χαμπάρι…… ) Αυτός ο βλάκας από ολόκληρη κατασκήνωση πήγε και τα έφτιαξε με την ΠΙΟ αχώνευτη από όλες. Και να΄ ταν τουλάχιστον η ομορφότερη να πω ΟΚ… αλλά με αυτήν??? Νταξ, τελικά τα χάλασε με την αχώνευτη. Και τα έφτιαξε με την super-γκόμενα. Κι εγώ έσκασα. 👿

Καψούρα no. 3 που κράτησε χρόόόνια: Ο κατά-δέκα-χρὀνια-μεγαλύτερος-μου ψυχαγωγός. Τι μωρό!!! Μελαχρινός, με κάτι μάτια… Πρώτη φορά που μου άρεσαν τα μάτια κάποιου. (Η δεύτερη και τελευταία ήταν πέρσι) Καλά μιλάμε ο τυπάς είναι ο ποιο υπεργαμάτος άνθρωπος που έχω γνωρίσει! Μεγαλώνοντας, η καψούρα μου πέρασε. Τον γνώρισα κιόλας, αφού τελευταία χρονιά δεν ήμουν κατασκηνώτρια αλλά σχολή στελεχών και τον βοηθούσαμε. Εξακολουθώ να τον γουστάρω τρελά γιατί είναι απίστευτο άτομο, ενδιαφέρον, με χιούμορ… Θα μπορούσα να τον ακούω να μιλάει με τι ώρες. 🙂

Τα κορίτσια στη σκηνή συνήθως ήταν απλά αδιάφορα, μάθαινα τα ονόματά τους και τους μιλούσα μόνο αν χρειαζόταν. Όμως κάθε χρόνο, στη σκηνή έβρισκα κάποια που θα τη συμπαθούσα και θα ψιλοκάναμε παρέα, όταν είχα όρεξη να είμαι με κόσμο και κάποια που θα αντιπαθούσα πάρα μα πάρα πολύ και θα μου ανέβαινε η πίεση και μόνο που την έβλεπα. Αλλά και τα περισσότερα παιδιά από τις άλλες σκηνές δεν τα χώνευα.

Συνήθως έκανα παρέα με 1-2 αγοράκια, καμιά φορά ήταν μικρότερα μου αλλά αφού αυτά συμπαθούσα τι να έκανα…

Θυμάμαι τον Στέφανο, από τη διπλανή σκηνή. Τον είχα τρελάνει στο γαργάλημα 😀 Ήταν η αδυναμία μου. Περάσαμε 2 καλοκαίρια παρέα. Μου έβαζε να ακούω κάτι χιπ χοπ-Βαβυλώνα??- αν και εγώ από μικρή ήμουν σκυλού. Τη μέρα που φεύγαμε δεν τον ξύπνησαν και έχασε το λεωφορείο!!! Α ρε μικρέ… Έχω να τον δω 7-8 χρόνια, δεν θα τον γνώριζα αν τον έβλεπα στο δρόμο. Για κάποια χρόνια επικοινωνούσαμε με γράμματα και τηλέφωνα, μετά όμως χαθήκαμε…

Εξαίρεση στον κανόνα των αγοριών-φίλων ήταν η Δήμητρα. Την πρωτοσυνάντησα το ’98 και από τότε ως σήμερα κρατάμε επαφή. Πήγαινα στην πόλη της, ήρθε και στη δική μου, στέλναμε γράμματα, το γυρίσαμε στα emails και τα messengers, τηλέφωνα και sms. Καταφέραμε να έχουμε επαφή. Μια χρονιά είχαμε ξεχαστεί, είχαμε να τα πούμε πολύ καιρό. Ήρθαν τα γενέθλιά της και την πήρα τηλέφωνο. Δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή! Το κινητό κλειστό! Λίγες μέρες μετά ήταν η γιορτή της. Το κινητό ακόμα κλειστό… Έφτασαν χριστούγεννα και εγώ ανησυχούσα. Το τηλέφωνό της δεν υπήρχε στον κατάλογο. Πήρα τηλέφωνο σε όποιον είχε το επίθετο της και την έψαχνα. Τελικά, βρήκα τη μάνα της που ήταν επίσκεψη σε ένα θείο στο χωριό! LOL. Η Δήμητρα ήταν μια χαρά, απλά είχαν κάνει το τηλέφωνο απόρρητο και της είχαν κλέψει και το κινητό. Mitsuko, have fun με το Erasmus αλλά θυμήσου να γυρίσεις!

Η καλύτερη φάση της ημέρας ήταν η βραδινή ψυχαγωγία. Κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό.
Από τις  αγαπημένες μου ήταν η βραδιά των αισθήσεων. Μας έδεναν τα μάτια και μας πήγαιναν στο γήπεδο του μπάσκετ. Εκεί ξαπλώναμε σε κύκλους και κοιτούσαμε τα αστέρια, ενώ ακούγαμε χαλαρά τραγουδάκια και διάφορα ψαγμένα κείμενα (Εντάξει τύχαινε καμιά φορά και με έπαιρνε για λίγο ο ύπνος… Δε θα το κάνουμε θέμα…) Τώρα καταλαβαίνω περισσότερο πόσο χρειάζομαι μια «βραδιά των αισθήσεων». Όταν με ζορίζουν όλοι, όταν με αγχώνουν τα μαθήματα, όταν τρελαίνομαι… η νύχτα πάντα βοηθάει. Αν μπορούσα να πάρω το mp3 και να πάω κάτω στη λίμνη, να ξαπλώσω στο τοιχάκι και να χαζεύω τα αστέρια… Μάλλον το χρειάζομαι ώρες ώρες που ούτε εμένα δεν αντέχω. ΑΛΛΑ. Αλλά η λίμνη βρομάει. Αν ξαπλώσω στο τοιχάκι το πιθανότερο είναι να πέσω μέσα και να βγω με 4 μάτια, προβοσκίδα και 8 πόδια! Anyway…

Και η βραδιά του πανηγυριού (γιορτή γονέων) είχε πλάκα. Ότι και να είχε ο πάγκος μας, ξεπουλούσαμε. Γιατί? Χμμμ, ίσως γιατί το έπαιρνα πολύ ζεστά και γκάριζα χειρότερα και από μανάβη στη λαϊκή! Αφού γούσταρα τόσο, που μια  χρονιά αφού ξεπουλήσαμε, είδα τον πάγκο από κάτι μικρά που ήταν ακόμα γεμάτος (με κάτι χειροποίητες κούκλες, αν θυμάμαι καλά) και πήγα να βοηθήσω! Χεχε! Ο κόσμος αναγκαζόταν να αγοράσει μπας και σταματήσω να φωνάζω! Καλή φάση!

Η διανυκτέρευση στην παραλία ήταν γαμάτη. Ανάβαμε φωτιά, καθόμασταν γύρω της και τραγουδούσαμε. Όταν ήμουν καψούρα ήταν πιο ωραία. Πολύ μελαγχολία μιλάμε… Και ειδικά την εποχή της καψούρας no. 1! Γιατί ξημέρωνε η γιορτή του! Αχ αχ αχ Βαχ 😛

Τελευταία 2 χρόνια άλλαξα λίγο. Δεν ήμουν τόσο στον κόσμο μου. Ήμουν περίπου όπως είμαι τώρα. Είχα παρτίδες με όλα τα κορίτσια τη σκηνής, έκανα παρέα με πολλά άτομα-και ομαδάρχες-, έκανα χαβαλέ, περνούσα γαμάτα.
Στο τέλος, γράφαμε ο ένας στον άλλον αφιερώσεις. Τα τετράδια τα έχω ακόμα. Κοιτάζω τι μου έγραφαν…

“[…] του χρόνου δε με νοιάζει και πολύ αν θα έρθεις γιατί εγώ μάλλον δε θα έρθω”

😛

“axe για τον άντρα και για το kafrokoritso”

παλιές συνήθειες. Κομμένες. Τώρα dove

“Είσαι μια πρόστυχη σκατούλα”

Υπερβάλλεις… 😳

“Σε ξέρω 2 μήνες, είσαι ένα πολύ κακό κορίτσι γι’ αυτό δε συνεχίζω την αφιέρωση”

ΔΕΝ περιγράφω άλλο!

“kafrokoritso,αχ, kafrokoritso”

αχ αχ αχ…

“Όταν ζεις, ζεις”

Εεε??? 😕

“Σ’ ευχαριστώ που μου χάρισες και φέτος ένα καλοκαίρι γεμάτο χαρά με τις πλάκες και τις ανωμαλίες σου”

🙂 My pleasure…

“Είσαι, είσαι, είσαι, είσαι ΟΡΝΙΟ”

ok… :mrgreen:

Κλασικά της κατασκήνωσης:

Να μ’ αγαπάς – Παύλος Σιδηρόπουλος

Μπαγάσας – Νικόλας Άσημος (εδώ Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Νότος – Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Πόσο σε θέλω-Τερμίτες

Φιλαράκι – Σοφία Βόσσου (εδώ Αντώνης Ρέμος)

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά – Υπόγεια Ρεύματα

Νιώθω προδομένη!

23 Αυγούστου 2007 στο 9:23 μμ | Αναρτήθηκε στις εκλογές, μελαγχολίες | 55 Σχόλια

Φέτος θα ψηφίσω για δεύτερη φορά σε βο(υ)λευτικές εκλογές.

Από μικρή όμως προβληματιζόμουν για το τι θα ψήφιζα όταν θα΄ρχόταν εκείνη η ώρα. Άκουγα τις συζητήσεις των μεγάλων, αλλά δε γούσταρα κανένα κόμμα. Έπρεπε να τη βρω μόνη μου την άκρη. Δεν ήθελα να ψηφίσω κανένα σοβαροφανή καραγκιόζη. Κανένα καλοντυμένο κλέφτη. Αλλά δεν ήθελα να είμαι και ένα άβουλο πλάσμα που θα έριχνε λευκό.

Τότε είδα τον Δημοσθένη

ο αρχηγός!*

Αχ, Δημοσθένη! Ήσουν η απάντηση στο πρόβλημά μου. Η ελπίδα στις μαύρες μου σκέψεις. Το ουράνιο τόξο στο συννεφιασμένο μου μυαλό. Ήσουν… ήσουν …. ένας ολύμπιος θεός!

Εντυπωσιακός μέσα στην άσπρη του χλαμύδα, με τα γκομενάκια να τον περιστοιχίζουν… Ήταν αυτό που ζητούσα.

Ένας ειλικρινής άνθρωπος. Δεν ξέρω τι έλεγε. Πιθανότατα βλακίες, Αλλά δε με ένοιαζε κιόλας. Ήταν τρελός και αυτό μου έφτανε.

Και ενώ νόμιζα ότι θα ήταν ο τυχερός που θα την έπαιρνε- την ψήφο μου– τελικά στις βουλευτικές του 2004 ΔΕΝ κατέβηκε 😦

Ήταν τεράστιος ο πόνος. Γιγάντειο το πλήγμα. Πελώρια η απόγνωση.

Και ακόμα μεθυσμένη από την σαββατιάτικη έξοδο εγώ. Άντε τώρα, μισοσουρωμένος άνθρωπος, που με δυσκολία στέκεται όρθιος, να είναι κλεισμένος στο κωλοπαραβάν και να ψάχνεται ανακατεύοντας τα ψηφοδέλτια… Λίγη ώρα πριν κλείσουν οι κάλπες φυσικά. Nice…

Ε τελικά έριξα κάτι μικρό που βρήκα πρόχειρο.ΒΛΑΚΙΕΣ.

Φέτος τι θα κάνω? Ποιόν θα τιμίσω με την πολύτιμη μου ψήφο? Τον Θεοχάρη? Τη Σαρρή? Ποιόν? Γιατί ο Βεργής δεν ακούγεται καθόλου. Μας ξέχασε. Και από ένα σύντομο googling  που έκανα, είδα ότι είναι και άλλοι οι απογοητευμένοι.Είναι και άλλοι που τον περιμένουν.

Γιατί Δημοσθένη? Γιατί μας εγκατέλειψες? ΓΙΑΤΙ?

* Ρε γμτ έχω μια καλύτερη φωτο του 😉 αλλά την έχω στο πισι στα Γιάννενα (επέστρεψα και βρήκα τη φωτο!)

Άλλος για Χιο τράβηξε…

18 Ιουλίου 2007 στο 6:37 μμ | Αναρτήθηκε στις ελαττώματα, μελαγχολίες | 3 Σχόλια

Κάποια στιγμή οι παρέες διαλύονται. Αναπόφευκτο. Μαλακία όμως.

Φοιτήτρια στο τέλος του τέταρτου έτους εγώ, με το πτυχίο χιλιόμετρα μακρυά…

Κάποιοι φίλοι όμως, πήραν το πτυχίο τους, τελειώνουν το μεταπτυχιακό τους και φεύγουν.

Το Σεπτέμβρη θα έχουμε μείνει μόνο εμείς. Εμείς που κωλοβαρούσαμε και είχαμε γράψει τη σχολή στα @@ μας.

Και κάποιοι θα συνεχίσουν τη ζωή τους διαφορετικά. Αλλού. Με ευθύνες, υποχρεώσεις…

Δεν ξέρω αν τελικά θα μεγαλώσουν ή θα ωριμάσουν. Δε θέλω να ωριμάσουν. Ούτε να φύγουν θέλω.

Σκέφτομαι ότι όταν θα γυρίσω το Σεπτέμβρη, θα έχω διάβασμα, τρέξιμο… Τα συνηθισμένα δηλαδή. Αλλά πάντα έκανα διάλειμμα. Όχι για καφέ, όχι για τηλεόραση. Για χαζολόγημα. Ήταν ότι πιο χαλαρωτικό, με ξεκούραζε. Να μαζευόμαστε να λέμε ΜΑΛΑΚΙΕΣ, τίποτα σοβαρό. Καφρίλες. Να κοροιδεύουμε τον κόσμο. Να κοροιδεύουμε ο ένας τον άλλον. Να κάνουμε διαγωνισμό ποιός θα ρίξει το επίπεδο πιο χαμηλά…

Κάτι μου λέει ότι οι ατέλειωτες ώρες στη σχολή θα γίνουν απίστευτα βαρετές.

Γαμώτο

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.