Φιλόπτωχοι…

30 Ιουνίου 2008 στο 9:13 μμ | Αναρτήθηκε στις νεύρα | 2 Σχόλια

Προχτές γιόρταζε ο μητροπολίτης της περιοχής (γνωστός και ως Παυλίνα) και έμαθα ότι του έκαναν πάρτυ. Οκ, σκέφτομαι. Θέλουν πάρτυ οι παπάδες, έχουν και αυτοί δικαίωμα να διασκεδασουν.

Αλλά είδα την πρόσκληση… 20cm * 20cm! Μια πρόσκληση ΝΑ! Ούτε σε γάμο δεν έχω δει τόσο τεράστιο προσκλητήριο. Λεφτά για πεταμα. Ποιανού όμως?

Και διαβάζω την πρόσκληση: «Η ιερά μητρόπολις και το Δ.Σ. του Γενικού Φιλόπτωχου Ταμείου σας προσκαλούν στη δεξίωση που διοργανώνουν με την ευκαιρία της εορτής του σεβασμιότατου μπλα μπλα…»

Μετά έλεγε  Το διοικητικό συμβούλιο και είχε 14 ονόματα (λίγο παραπάνω από το μισό προσκλητήριο έπιανε η λίστα) & ο Πρόεδρος η Παυλίνα.

Καλή φάση ο πρόεδρος του φιλόπτωχου να κάνει παρτάκι για την πάρτυ του. Καλή φάση που είναι τόσο φιλόπτωχοι που αντί να δώσουν τα λεφτά στους φτωχούς τα σπαταλάνε στα catering για εορταστικά φαγοπότια.

Υποκριτές κωλόβλαχοι μου θέλετε και δεξιώσεις. ΤαΪστε ρε τους φτωχούς που υποτίθεται βοηθάτε και αφήστε τις δημόσιες σχέσεις. Σταδιάλα κερατάδες…

Advertisements

Μιας και δε διαβάζω, ας γράψω

23 Ιουνίου 2008 στο 3:24 πμ | Αναρτήθηκε στις ότι θέλω είναι | Σχολιάστε

Εδώ και 5 μέρες προσπαθώ να διαβάσω ένα μάθημα και δεν μπορώ να με πείσω να το κάνω. 5 μέρες κωλοβαράω με ανοιχτές σημειώσεις και το μυαλό οπουδήποτε αλλού. Αύριο γράφω, τελευταίο μάθημα για τώρα και δεν είχα σκοπό να το δώσω, αλλά άλλαξε ημερομηνία και είπα να προσπαθήσω ΑΦΟΥ ΘΑ ΕΙΧΑ 5 ΜΕΡΕΣ. Τεσπα. Λες και είναι πρώτη φορά…

Σκεφτόμουν (όσο ΔΕ διάβαζα) πόσο ηλίθιοι είναι μερικοί άνθρωποι. Αμάν κάνουμε να γίνει καμιά συναυλία στην Ελλάδα και αυτοί το χαλάνε. Πέρσι ακυρώθηκαν οι μισές συναυλίες. Φέτος έκαναν τη μαλακία  με το Λυκαβηττό, ακύρωσαν τόσες συναυλίες και του χρόνου θα περιμένουν να έρθει τραγουδιστής στην αναξιόπιστη Ελλάδα. Μα πόσο ηλίθιος πρέπει να είσαι για να κλείνεις ένα χώρο μια μέρα πριν την προγραμματισμένη συναυλία, ενώ γνώριζες τα προβλήματα που υπήρχαν από πριν.

Δε λέω να μην το κλείσουν και να πάει να σκοτωθεί ο κόσμος. Αλλά βάλε το σκατομυαλο σου να δουλέψει. Ετοιμασέ το το γαμημένο στην ώρα του. Ή ενημέρωσε έγκαιρα.

Για να μην πω ότι διάβασα ότι η απόφαση της σφράγισης είχε βγει 14 μέρες πριν αλλά άφησαν να γίνουν κάποιες συναυλίες. Εντάξει μωρέ, είναι λίγο επικίνδυνο αλλά ας το καθυστερίσουμε λίγο,Μαρίκα πες την μικρή δεν την αφηνω να πάει στη συναυλία του Μαχαιρίτσα στο Λυκαβηττό…

Αύριο (Δευτέρα) βράδυ είναι οι Δάρνακες στο Ιτς καλε και θέλω να πάω (χέσ’ την Μαρία την άσχημη, ας παντρευτεί όποιον θέλει αφού και οι δυο γαμπροί μπλιαχ είναι). Έχω να κάνω ένα φορμάτ και δεν ξέρω αν προλαβαίνω. Απ΄την άλλη μπορώ να πάω στη συναυλία και μετα να πάω για το φορμάτ.

Πρέπει να βρω μια δουλειά. Αισθάνομαι άχρηστη. Βασικά είμαι άχρηστη.

lol και ξαναlol

18 Ιουνίου 2008 στο 10:53 μμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει | 3 Σχόλια

Και η απάντηση

18 Ιουνίου 2008 στο 2:01 πμ | Αναρτήθηκε στις ότι θέλω είναι, μαλακίες | 2 Σχόλια

σε αυτό:

Μπράβο! Καλή συνέχεια με όλο σου το σόι. Στείλε μου κάνα βίντεο

What a search term!

13 Ιουνίου 2008 στο 3:27 μμ | Αναρτήθηκε στις μαλακίες | 5 Σχόλια

Προς τον τυπά που έψαχνε με τη φράση: «εχυσα την αδερφη μου» έχω να πω:

Αν το έκανες επίτηδες ή αν προηγήθηκε σεξ μαζί της, είσαι ένας ανώμαλος μαλάκας.

Αν έγινε καταλάθος, δεν πειράζει αλλά σταμάτα κι εσύ να την παίζεις στο δωμάτιο που μοιράζεσαι με την αδερφή σου…

Αχ αχ αχ….

10 Ιουνίου 2008 στο 11:14 μμ | Αναρτήθηκε στις παραμιλητά | 2 Σχόλια

Τι μανάρι είναι αυτός ο Νίκος Κεντζέας που παίζει τον γκόμενο του Μπίλυ στα Υπέροχα Πλάσματα…

Νίκο μ’ ακούς?  Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος (άσχετο)! Άσε τον Μπίλυ και έλα σε μένα!!!

Επιτέλους!

10 Ιουνίου 2008 στο 1:07 πμ | Αναρτήθηκε στις ότι θέλω είναι | 3 Σχόλια

Μετά από τόσο ιδεασμό, επιτέλους έκανε την απόπειρα.

Όχι τίποτα άλλο, για να μη λέμε… Μας έκλεισε το στόμα τώρα 😛

Όταν μεγαλώσω θα μένω σε αντίσκηνο!

8 Ιουνίου 2008 στο 8:25 μμ | Αναρτήθηκε στις ελαττώματα | Σχολιάστε

Πέρσυ τέτοιο καιρό, λίγο πριν αρχίσει η εξεταστική, είχε γίνει πάλι ένας σεισμός. Δε θυμάμαι που ήταν το επίκεντρο. Πάντως συνήθως είναι σε κάποιο άσχετο σημείο. Στην πελλοπόνησο, στα επτάνησα, στα Γρεβενά. Το θέμα είναι ότι πάντα γίνεται αισθητός στα Γιάννενα. Και εγώ έχω ένα θέμα με το σεισμό. Φοβάμαι υπερβολικά. Και σήμερα τα’ παιξα. Ήταν δυνατός και κράτησε πολύ ώρα. Το έχω πάρει αρκετά ψύχραιμα. Μόνο λίγο ζαλιζόμουν όταν μπήκα σπίτι. Ανησύχισα μήπως πάθω ότι είχα πάθει και πέρσυ.

Σε εκείνον το σεισμό, όλη μέρα φοβόμουν να πάω σπίτι. Κοιμήθηκα σε μια φίλη μου γιατί φοβόμουν να πάω σπίτι μόνη μου. Όταν τελικά γύρισα σπίτι και για μεγάλο διάστημα (ως να τελιώσει η εξεταστική και να φύγω από δω), όταν ήμουν μέσα στο σπίτι με έπιανε ταχυκαρδία, ζαλιζόμουν, έτρεμα και ένιωθα ότι μικραίνει το δωμάτιο, ότι οι τοίχοι έρχονται κατά πάνω  μου. Σήμερα που τα θυμήθηκα είπα να ψάξω στο google. Με μια γρήγορη αναζήτηση, αυτά είναι κάποια από τα συμπτώματα του πανικού.

από:http://www.psychognosia.gr/diataraxes_panikos.htm

«Το 5% του γενικού πληθυσμού μπορεί να παρουσιάσει μια κρίση πανικού στη ζωή του. Μιλάμε για διαταραχή όταν τα περιστατικά αυτά επαναλαμβάνονται αρκετά συχνά (τέσσερις κρίσεις κατά τη διάρκεια ενός μήνα) ή αν έστω και ένα μεμονωμένο επεισόδιο έχει επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό το άτομο που να διακατέχεται από συνεχή αγωνία για την εμφάνιση άλλης κρίσης (άγχος αναμονής). Διαταραχή πανικού μπορεί να παρουσιάζει το 1% – 1,5% του πληθυσμού. Αρχίζει σε νεαρή ηλικία (μεταξύ 20 και 30 ετών) και είναι συχνότερη στις γυναίκες.»

«Η αγοραφοβία είναι συχνά φυσικό επακόλουθο του πανικού. Ωστόσο, όπως η διαταραχή πανικού μπορεί να εμφανίζεται μόνη της χωρίς αγοραφοβία, έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για αγοραφοβία η οποία δεν συνοδεύεται από διαταραχή πανικού. Πρόκειται για το φόβο του ατόμου να βρεθεί σε μέρη ή καταστάσεις από τις οποίες η διαφυγή θα ήταν δύσκολη αν πάθαινε κάτι (π.χ. κρίση πανικού) ή δεν θα υπήρχε διαθέσιμη βοήθεια στην περίπτωση εμφάνισης κάποιου συμπτώματος. Ο φόβος ενός επικείμενου πανικού οδηγεί στην αποφυγή. Το άτομο καταλήγει να «φοβάται τον φόβο». Τα πιο συνηθισμένα μέρη που αποφεύγουν τα άτομα που υποφέρουν από διαταραχή πανικού με αγοραφοβία είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς (μετρό, λεωφορεία, αεροπλάνα, πλοία κ.λπ), super markets, εμπορικά κέντρα, συναυλίες ή μαζικές συναθροίσεις, μπαρ, ουρές, το αυτοκίνητο ιδιαίτερα σε μποτιλιάρισμα, αλλά και κλειστοί χώροι όπως ασανσέρ, κινηματογράφοι, θέατρα, εστιατόρια, δίπορτα αυτοκίνητα στα οποία η περίπτωση εγκλωβισμού παραλύει το άτομο. Η αγοραφοβία εμφανίζεται με συχνότητα 6% στο γενικό πληθυσμό. Αρχίζει μετά την ηλικία των 20 ετών και είναι συχνότερη στις γυναίκες.»

Εγώ πάντως δεν το γύρισα σε αγοραφοβία. Αντίθετα. έμενα όσο μπορούσα έξω από το σπίτι. Όσο μπορούσα στη σχολή, μετά για καφέ. Έξω από το σπίτι όμως. Σε άλλα κτίρια δεν είχα πρόβλημα αρκεί να είχαν κόσμο. Το αντίθετο της αγοραφοβίας ειναι αυτό?

Ελπίζω να μην με πιάσει και τώρα γιατί πέρσυ γινόμουν χάλια.

(Θα έπινα κάτι να ηρεμήσω, αλλά μετά το προχτεσινό- ακόμα πονάω- δεν το ρισκάρω)

Filling the gap

6 Ιουνίου 2008 στο 8:33 μμ | Αναρτήθηκε στις drunk | 2 Σχόλια

Τελικά χτες έκανα μεγάλο σαματά.

Αρχικά, στο τσιπουράδικο βρήκα έναν τύπο-αρκετά μεγάλο- με ένα laptop και του πιασα κουβέντα. Αυτό το ψιλοθυμόμουν, ήταν πολύ συμπαθητικός. Αυτό που δε θυμόμουν είναι ότι ο τύπος ήταν ξένος και μιλούσαμε στα αγγλικά! Δεν ξέρω πως τα κατάφερα έτσι πιωμένη. Μάλλον ήταν γκέη γιατί κάτι του λεγα ότι δε έχω πρόβλημα με τους γκέη και μου έδειχνε στο laptop φωτογραφίες από ένα ζευγάρι λεσβιών, μάλλον τίποτα φίλες του.Τον φίλησα κιόλας…στο μάγουλο ευτυχώς.

Με πολύ κόπο με πήγε σπίτι η κοπέλα γιατί κυριολεκτικά σερνόμουν. Σακατεύτηκε να με κουβαλάει, πώς να σηκώσει τόσο βάρος…

Στο δρόμο σταματούσε κόσμος, κάτι θειές βγήκαν στα μπαλκόνια, αυτοκίνητα σταματούσαν-αφού ήμουν ξαπλωμένη μέσα στη μέση του δρόμου- και μας ρωτούσε αν είμαστε καλά, τι έχω-έκλαιγα με λυγμούς-, αν θέλουμε βοήθεια κτλ. Και ενώ η κοπέλα τους έλεγε είμαστε οκ, την πηγαίνω σπίτι, εγώ τους έβριζα γερά. Μπινελίκωσα άγρια!

Έλεγα διάφορα και έκλαιγα και σε κάποια φάση έλεγα για ένα Νίκο, τελικά μιλούσα για τον Σεργιανόπουλο. Μέχρι που κάποια στιγμή άρχισα να μοιρολογώ!

Τελικά, καταφέραμε να φτάσουμε σπίτι. Δεν μπορούσε να με βάλει να ξαπλώσω. Τριγυρνούσα, έπεφτα,χτυπούσα το κρεβάτι να το σπάσω… Ήταν και το πατζούρι ανοιχτό, παίζει να είδαν το show οι γείτονες.

Έχω χτυπήσει παντού. Δεν υπάρχει σημείο που να μην πονάω! Θα σκοτωθώ καμιά φορά!

Ουφ, το καλό είναι ότι έχω εξεταστική και θα αργήσω να ξαναπιώ.

Πάντως σήμερα αισθάνομαι υπερβολικά καλά. Και σωματικά-εκτός δηλαδή από τον πόνο των χτυπημάτων 😛 – και ψυχολογικά. Ξέσπασα γερά χτες, ότι κι αν ήταν αυτά που με βάρεναν, τα έβγαλα.

Την καημένη την κοπέλα λυπάμε που το τράβηξε.

Ένα κενο

6 Ιουνίου 2008 στο 10:49 πμ | Αναρτήθηκε στις drunk | 2 Σχόλια

Σήμερα ξύπνησα φορώντας τα ρούχα μου και γι’ αυτό κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Με μια ματιά γύρω μου σιγουρεύτικα…

Το τελευταίο που θυμάμαι ήταν ότι ήμουν στο «περίπου» και γέμιζα συνέχεια το ποτήρι και έπινα το τσίπουρο σαν σφηνάκι ursus. Όποτε ξυπνάω σε αυτήν την κατάσταση και δεν μπορώ να ρωτήσω άμεσα κάποιον που να ξέρει τι έγινε, ψάχνω για στοιχεία.

Αρχίζω με αυτά που δε θέλουν ιδιαίτερο ψάξιμο:

  • Το στομάχι μου είναι σε σχετικά καλή κατάσταση και τα μαλλιά μου μαζεμένα, άρα ξέρασα.
  • Δεξί χέρι και πόδι πονάνε- βρήκα και μελανιές,γρατσουνιές- άρα κάπου έφαγα τα μούτρα μου.
  • Τα μαλλιά μου είναι πιασμένα και με λαστιχάκι και με κλαμεράκι, στο ίδιο σημείο, άρα δεν τα έπιασα εγώ.

Η έρευνα στο σπίτι (ποτήρι νερό με καλαμάκι, τασάκι με στάχτη, κλειδιά πίσω από την πόρτα) δείχνει ότι με έφερε σπίτι μια κοπέλα. Άρα θα μάθω τι έγινε. Περιμένω να ξυπνήσει.

(πληκτρολογώντας ανακάλυψα και άλλο πονεμένο σημείο, τον δεξί καρπό, με δυσκολία και πόνο γράφω)

Τα άλλα στάνταρ που ψάχνω είναι:

  • Τα κλειδιά μου. Αν και εδώ που μένω μόνη μου είναι περιτή διαδικασία. Αφού είμαι ΜΕΣΑ στο σπίτι, λογικά θα έχω τα κλειδιά μου.
  • Το πορτοφόλι μου. Θέλω να δω αν πλήρωσα για το χάλι μου. Δυστυχώς σήμερα βρήκα όλα μου τα λεφτά. Υποψιάζομαι ότι μπορεί να κέρασε το παιδί που κέρασε και τον καφέ πριν τα τσίπουρα. Αλλιώς, σε κάποιον χρωστάω.
  • Το κινητό μου. Μηνύματα και κλήσεις. Όλο και κάποια μαλακία θα έχω κάνει. Όχι του τύπου μέθυσα-και-παίρνω-το-πρώην. Συνήθως στέλω sms σε φίλους μου. Σουρωμένα και άσχετα sms. Αλλά καμιά φορά, από αυτά τα sms καταλαβαίνω πού ήμουν, πώς γύρισα σπίτι, τι ώρα… Δε θα ξεχάσω ένα βράδυ που είχα μεθύσει με ούζα. Βρίσκω μηνύματα: εισερχόμενο από την αδερφή μου: -Πού είσαι για να έρθω? Απάντηση: -Πάω με Γιάννη. -Πού πας με τον Γιάννη??? -Σπίτι!

Σήμερα πάντως το κινητό δεν λέει και πολλά. Μια εξερχόμενη στο παιδί που ήμασταν μαζί χτες και μια εισερχόμενη από απόκρυψη αρκετά αργότερα. Μαλακία γιατί εδώ και 2 μέρες κάποιος κερατάς με παίρνει απο απόκρυψη και δε μιλάει και μια φορά που μίλησε μου είπε «δε με ξέρεις, τυχαια πήρα το νούμερο,πώς σε λένε» και του το έκλεισα. Οπότε αν μιλήσαμε χτες παίζει να του είπα και την ιστορία της ζωής μου.

Ρε γαμώτο, είναι ζόρικη περίοδος- εξεταστική, διάβασμα, εργασίες- και δεν βγαίνω. Μια φορά την εβδομάδα, και αν. Και που βγαίνω δεν πίνω πολύ και έχω ξεσυνηθίσει. Όχι ότι δεν ήπια αρκετά χτες. Τσίπουρο ήταν, θα το ένιωθα έτσι κι αλλιώς. Αλλά νομίζω ότι έχουν μειωθεί οι αντοχές μου. Fuck.

Αυτά. Θα περιμένω να ξυπνήσει η κοπέλα να μου λύσει τις απορίες

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.