Χρόνια πολλά! Καλά ξενύχτια! Μην ξερνάτε όπου να΄ναι!

26 Δεκεμβρίου 2007 στο 8:41 μμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει | 1 σχόλιο

closed.png

Είμαστε κλειστά φυσικά λόγω διακοπών.

Και αυτά τα χριστούγεννα μια απ΄τα ίδια. Ξενύχτια, φαΐ και ύπνος. Κακοπέρασηηηηη!!!

Βαριέμαι να ανοίξω pc! Ρεκόρ αποχής!

Βαρέθηκα πάλι. Φεύγω

Dream Show 1

18 Δεκεμβρίου 2007 στο 1:49 μμ | Αναρτήθηκε στις dreams | 5 Σχόλια

Σήμερα είδα ένα περίεργο όνειρο. (Η αλήθεια είναι ότι τα όνειρα μου είναι συνήθως κουλά)
Ήμουν στην είσοδο της πολυκατοικίας που υποτίθεται ότι έμενα και με σταματάει ο ταχυδρόμος και μου λέει «δώσε αυτά στην Βέρα Λάμπρου» και αντί για γράμμα μου δίνει κάτι ρέστα… Επειδή ήταν ωραίο παλικάρι, είπα να του κάνω την εξυπηρέτηση  🙂 Βλέπω την ξσνθιά που ερχετε στην είσοδο και πάω να της τα δώσω….«Βέρα… Ωχ!»
Ρε συ αυτή είναι η Μπεζεντάκου. WTF? Όλες εδώ μένουν??

Ε μετά το όνειρο συνεχίστηκε με άλλο στόρι.
Αυτή τη φορά στην πολυκατοικία που μενω στην πραγματικότητα,
Φτάνω εκεί και βλέπω κόσμο μαζεμένο.
Κάτι έχει γίνει, κάποιοι έχουν μπει μέσα και κρατάνε ομοίρους or something.
Μου ανατίθεται αποστολή! Πρέπει να βρω ένα μαχαίρι(!) για να μπω μέσα να τους σώσω!!!
Τελικά έψαχνα για μαχαίρι κάνα τρίωρο. Πέρασα μέχρι και από θάλασσα(!), αλλά κανένας δε μου έδινε μαχαίρι…
Και τότε είδα μπροστά μου ένα σούπερ μάρκετ! «Θα πάω στο σούπερ και θα αγοράσω ένα μαχαίρι!!!!»
Μετά δεν ξέρω τι έγινε.
Μάλλον τέλειωσε το όνειρο και δεν πρόλαβα να πάω στους κλέφτες/δολοφόνους/εγληματίες να τους αλοίψω καμιά φετούλα μερέντα με το μαχαίρι του ατλαντικ…

Δύσκολοι καιροί για ήρωες  😛

Συμμάζεμα και ανακύκλωση

15 Δεκεμβρίου 2007 στο 3:27 πμ | Αναρτήθηκε στις ότι θέλω είναι, κοινωνικά, λάιφ | 4 Σχόλια

Πέτυχα-καταλάθος- μια εκπομπή στην ΕΤ3 με θέμα την αποτέφρωση των νεκρών.
Είναι ένα θέμα που με απασχολεί από μικρή(!)
Πιστεύω ότι η καύση είναι καλύτερη από την ταφή.
Η καύση είναι πιο πρακτική.
Έχεις ένα σώμα άψυχο. Γιατί να κάνεις τόση φασαρία? Έξοδα και κόπο
για να «χτίσεις» μια κατασκευή εντελώς άχρηστη. Ο νεκρός έφυγε, τέλειωσε. Δε χρειάζεται σπίτι.
Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, ο άνθρωπός σου έχει χαθεί και δε θα αλλάξει κάτι,
ούτε έχει τίποτα να σου προσφέρει ένα μνήμα. Αν θες να τον θυμάσαι, αν θες να τον κλαις, μπορείς να το κάνεις και στο σπίτι σου.
Δες το κι αλλιώς. Αν θες το πτώμα του ανθρώπου σου θαμμένο σε ένα νεκροταφείο
για να μπορείς να είσαι κοντά, να το φροντίζεις, να μην τον αφήσεις μόνο… σκέψου ότι ο άνθρωπός σου είναι θαμμένος μέσα στα σκοτάδια, μέσα στις λάσπες και τον τρώνε τα σκουλίκια.
Εγώ δε θα ήθελα το νεκρό μου σώμα να υποστεί αυτή τη διαδικασία.

Πολλοί επικαλούνται την παράδοση, τη θρησκεία, την προσωπική ηθική.
Δεν ξέρω πολλά ούτε για τους κανόνες του χριστιανισμού, ούτε καμιάς άλλης θρησκείας.
Αλλά νομίζω ότι όπως δεν τηρούνται τόσοι και τόσοι κανόνες τους, έτσι δε θα πείραζε
να αλλάξει και ο «τρόπος διαχείρησης» των νεκρών τους.

Και στην τελική, θα πρέπει να έχει ο καθένας μας δυνατότητα επιλογής.
Και τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει την επιλογή του.
Γιατί αν εγώ αύριο πεθάνω και έχω αφήσει τελευταία επιθυμία να καώ και όχι να ταφώ,
θα πρέπει το τελευταίο μου ταξίδι, που λένε, να έχει προορισμό τη Βουλγαρία.
Στην εκπομπή «μαύρο άσπρο», πριν λίγο, άκουσα ότι το κόστος αποτέφρωσης στη Θεσσαλονίκη- με τα μεταφορικά (Σόφια) και όλα τα έξοδα- βγαίνει στα 4000 ευρω.
Πώς να ξοδέψει κάποιος 4000 για ένα νεκρό? Ούτε ο νεκρός δε θα το ήθελε!
Αν το άκουγα εγώ αυτό θα βρυκολάκιαζα! Θα σηκωνόμουν και θα έδινα παραγγελιά: αφήστε τα κρεματόρια! Ετοιμάστε μια ξύλινη σχεδία, πετάχτε με στη λίμνη και βάλτε φωτιά.
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο…

Τέλος, θέλω να πω πως η φύση μας διδάσκει την ανακύκλωση. Και δεν εννοώ τα κουτάκια των αναψυκτικών.
Πχ τα φυλλα γίνονται λίπασμα. Και έχουμε μπόλικο λίπασμα. Στα νεκροταφεία το λιπασμα δε χρειάζεται.
Και ο άνθρωπος είναι ανακυκλώσιμος.
Από τη στιγμή που πεθαίνουμε δεν υπάρχει λόγος να κρατήσουμε τα όργανά μας. δεν τα χρειαζόμαστε.
Ας ανακυκλωθούμαι δίνοντας ζωή σε κάποιον άλλον.
Και μετά ας απαλλάξουμε τον κόσμο από το άχρηστο μας σώμα.
Η ΖΩΗ ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ. Οτιδήποτε άλλο είναι περιττό.

Υπάρχουν μπατσόφιλοι εδώ….

13 Δεκεμβρίου 2007 στο 9:39 μμ | Αναρτήθηκε στις ότι θέλω είναι | 5 Σχόλια

mpatsofiloi3.jpg

Το άκουσα στις ειδήσεις και δεν πίστευα στα αυτιά μου…

Επίθεση δέχτηκε ο Σύλλογος Φίλων της Αστυνομίας !

Υπάρχει τέτοιος σύλλογος? Με ποιά λογική?

Δηλαδή, τι κάνουν?

Ο σύλλογος μανιταρόφιλων έχει πιο πολύ λογική! Μελετούν τα είδη των μανιταριών, οργανώνουν εξορμίσεις στη φύση…

Ο σύλλογος φίλων της αστυνομίας όμως?

Μαζεύονται, ξέρω γω, κοιτάνε βίντεο από πορείες, μετράνε πόσους έδειρε ο κάθε μπάτσος και φτιάχνουν την κατάταξη? Ανακηρύσσουν και τον σκατόμπατσο του μήνα?

Τι άλλο θα ακούσουμε δηλαδής…

Άταχτε λαγέ!

8 Δεκεμβρίου 2007 στο 4:22 πμ | Αναρτήθηκε στις ότι θέλω είναι | 5 Σχόλια

lagos1.jpg

Αυτή η συνταγή κάνει και για δίαιτα. Μόνο που τη βλέπεις σου κόβει την όρεξη!

Talent Show

7 Δεκεμβρίου 2007 στο 7:10 πμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει | 2 Σχόλια

 cacofonix.png

(Τα περισσότερα ποστς τα έχω γράψει γυρνώντας από ξενύχτι.

Τελικά 2 είναι οι λόγοι:

  • Για να περάσει η ώρα μπας και ξεμεθύσω λίγο και πέσω για ύπνο
  • Για να περάσει η ώρα μπας και χωνέψω λίγο και πέσω για ύπνο

Σήμερα δεν ήπια πολύ. Απλά χωνεύω μια κρέπα subito…)

***

Σήμερα ξεδιπλώσαμε για άλλη μια φορά το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ταλέντο μας.

Ήθελαν οι άλλες να πάμε σε ένα clubόπαρτο, τα οποία εγώ δεν γουστάρω επειδή:

  • Γίνονται σε club που έτσι κι αλλιώς δε γουστάρω
  • Οργανώνονται από παρατάξεις είτε άμμεσα (πάρτυ τάδε παράταξης στο κομματομάγαζό μας), είτε ΕΜΜΕΣΑ (πάρτυ τάδε σχολής στο κομματομάγαζό μας)
  • Πηγαίνουν κυρίως κομματόσκυλα(=ΑΧΩΝΕΥΤΟΙ)

Αυτή τη φορά είπα να πάω. Άρπαξα όμως την ευκαιρία και πρότεινα, αφού σε αυτά τα πάρτυ πας αργά, να πάμε πρώτα σε ένα μαγαζάκι που έχει καραόκε τις Πέμπτες 🙂

Και πήγαμε!

Ε… Άμα το έχεις τεράστιο, δεν μπορείς αν το κρύψεις… Το ταλέντο βεβαίως βεβαίως!

Ξεσηκώσαμε τα πλήθη!(2 παρέες είχε όλες κι όλες)

Νομίζω θα περνούσαμε πολύ καλύτερα αν καθόμασταν όλο το βράδυ εκεί και κάναμε την πλάκα μας τραγουδώντας.

Εγώ πέρασα πάρα πολύ καλά. Οι άλλες είχαν ψιλοαγχωθεί γιατί στο club μας είχε κρατήσει σταντ ένας γνωστός κι εμείς είχαμε ήδη αργήσει….

Τελικά, όταν περνάω εγώ καλά, οι άλλες ξενερώνουν… και το αντίθετο…

Έχει πλάκα το καραόκε, ΠΡΕΠΕΙ να ξαναπάμε. Ρίξαμε πολύ γέλιο.

Ένα πράγμα με χάλασε λίίίγο. Τι ποτά ήταν αυτά? Λες και έπινα νερό. Σε τέλειωσε το μπουκάλι κοπελιά και με το αραιώνεις με νερό? Αν είναι δυναμόν…

Πήγαμε και στο «πάρτυ» μετά. Άδειο το μαγαζάκι! χεχε! Η καλύτερή μου. Πέρασα ΚΑΙ εκεί καλά. Δεν ήμασταν στριμόκωλα. Δεν με πατούσαν. Δεν με έσπρωχναν. Τέλεια.

Είχα καιρό να περάσω καλά χωρίς καν να κάνω κεφάλι… Τι άλλο θα δούμε!

Α! Και κάτι άλλο που συνειδητοποίησα απόψε:

Η τακτική “παίρνω-τις-γόβες-στα-χέρια-και-τρέχω-σαν-ευρωπαίος-τσιγγάνος(που λέει και ο ΠαρασκεΒΑΣ) δεν ενδείκνυται το χειμώνα. Μέχρι Σεπτέμβρη την παλεύεις. Δεκέμβρη όμως οι δρόμοι είναι ΠΑΓΩΜΕΝΟΙ 😦

(Ναι ρε! Εγώ ήμουν που ρώταγα στο hippo με τα παπούτσια στο χέρι αν έχει κάνα περίπτερο ανοιχτό εκεί γύρω… Δεν είχε…)

Πάω να χαζέψω Καμπουράκη και να κοιμηθώ

Boring Story No.1

6 Δεκεμβρίου 2007 στο 5:12 πμ | Αναρτήθηκε στις memories, stories | 2 Σχόλια

Τώρα που κρύωσε ο καιρός και μαζευόμαστε γύρω από το τζάκι (λέμε τώρα), ας πω ένα παραμύθι.
Καλά, εντάξει… Ένα σκηνικό που έγινε πριν 3-4 χρόνια θα πω.

***

Ήταν ξημερώματα- πιθανότατα Κυριακής- και ήμουν με ένα φίλο μου στα μπουζούκια.
Φεύγοντας, πηγαίνουμε στο παραδιπλανό σαντουϊτσάδικο να φάμε.
Έτσι για αλλαγή παίρνουμε μπιφτεκόπιτες και τις τρώμε στο δρόμο.
Περνάμε ξανά έξω από τα μπουζούκια που ήμασταν μέχρι πριν λίγα λεπτά.
Και τότε, βλέπω δυο σουρωμένα παλικάρια να βγαίνουν χαρωπά από το μαγαζί και μάλιστα ο ένας να έρχεται κατά πάνω μου…
Με πλησιάζει, μου πιάνει χέρι και μπιφτεκόπιτα και αρχίζει να την τρώει!!!
Και εγώ να έχω μείνει μαλάκας να τον κοιτάω!
Τελικά, αφήνει και το φίλο του να δαγκώσει 1-2 μπουκιές και φεύγουν….
Εγώ είμαι ακόμα με το χέρι ψηλά να κρατάει ότι απέμεινε από την μπιφτεκόπιτα και έχω χαζέψει!
Οπότε γυρνάω στο φιλαράκι μου και λέω…

 

 

ΜΟΥ ΦΑΓΑΝ ΤΟ ΜΠΙΦΤΕΚΙ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥ!!!

Santa Clause is coming to town

2 Δεκεμβρίου 2007 στο 6:09 πμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει | Σχολιάστε

159.jpg

Μ΄αρέσουν πολύ τα χριστούγεννα. Χαζέυω.

Αντί να περπατάω γρήγορα για να πάω στον προορισμό μου, αυτήν την εποχή κόβω ταχύτητα. Περπατάω σιγά, ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο mp3, χαζεύω τα λαμπάκια και έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο ευτυχίας.

Αν χιονίζει κιόλας… Αυτό είναι ΤΟ τέλειο σκηνικό.

Ναι, αισθάνομαι χαζή που κάνω σαν 5χρονο, αλλά δε με νοιάζει.

Το πρόβλημα είναι ότι ενώ θέλω να είναι παντού στολισμένα, στο σπίτι δεν στολίζω.

Βασικά, δεν ξέρω αν στολίζει δέντρο κάποιος φοιτητής. Εγώ πάντως είμαι όλη μέρα στη σχολή και δεν έχει νόημα να στολίσω το σπίτι. Και τις ώρες που μένω σπίτι το μόνο που βλέπω είναι η οθόνη του υπολογιστή…

Στη σχολή στολίζουν πάρα πολύ… Βάζουν λαμπάκια σε 2 γλάστρες στο ισόγειο!

Και ένα δεντράκι κάπου στον πρώτο.

Εγώ θέλω κάτι για τα εργαστήρια που ξημεροβραδιαζόμαστε.

Σκέφτηκα να πάρω δεντάκι usb, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει σε μαγαζί, γιατί αν είναι αν το παραγγείλω απ΄το internet θα το πληρώσω διπλάσια με τα έξοδα αποστολής.

Κάτι θα σκεφτώ.

(Δε θα ξεχάσω το ύφος μιας καθηγήτριας όταν με είδε κάποια χριστούγενα στη σχολή

με σκουλαρίκια-xριστουγεννιάτικο-δέντρο που αναβόσβηναν 😀 )

Πάω να περάσω xmas ringtone στο κινητό 🙂

It’s sad… so sad…

1 Δεκεμβρίου 2007 στο 6:31 πμ | Αναρτήθηκε στις ελαττώματα, μελαγχολίες | 3 Σχόλια

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.