Παγουροέκπληξη!!!

22 Οκτωβρίου 2007 στο 7:55 πμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει | 3 Σχόλια

(κλασικό ποστ μετά από μεθήση, ποιος ξέρει πόσεες ώρες θα μου πάρει να το γράψω…)

Κάποιες φορές τα Γιάνενα με εκπλήσουν, Ευχάριστα!

Σήμερα, αν και δεν είχα ΚΑΜΙΑ όρεξη να βγω, είχαμε κλείσει τραπέζι ΡΟΔΟΝ- μπουζούκια- και δεν μπορούσα να το αποφύγω. Υπολόγιζα ότι την κατάσταση θα σώσει το ωράριο. 12:30 με 3:30 δεν είναι και πολύ.  Ναι αλλά μέχρι να πάμε, το στομάχι μου είχε στρώσει από τα χτεσινά, δηλαδή μπορούσα να πιώ… Κι ήπια. Δεν ξέρω πόσα ποτήρια μου γέμισα, αλλά όταν τέλειωσε το μπουκάλι, πήρα ΚΑΙ ποτό. Και φυσικά όταν το πρόγραμμα σταμάτησε λόγω ωραρίου, ξενέρωσα. Και ήθελα να συνεχίσουμε αλλού. Θα συνεχίζαμε στο BORA-BORA-after- αλλά καμιά δεν είχε λεφτά. Θα μας ξελάσπωνα εγώ… ΧααχΑχαχΑχΑχΑχαχα… Μόλις φτάνω στην τράπεζα, θυμάμαι ότι ΔΕΝ έχω πάρει την κάρτα ανάλυψης μαζί μου! Θα πάρω ταξί, να πάω σπίτι, να πάρω την κάρτα και ξανά κέντρο. Σίιιιγουρα. Δεν υπήρχε ταξί στην πιάτσα. Και έβρεχε. Σταματάει ένας τύπος στα φανάρια, δίπλα στην πιάτσα, κάτι μας έλεγε- προφανώς να μας πάρει- κόκκινο, πράσινο, ξανα-κόκκινο, ακόμα εκεί αυτός. Επειδή ταξί δεν ερχόταν, πήγαμε με αυτόν! Ε λοιπόν, τόσα χρόνια εδώ, μόνο μαλάκες πέτυχα! Αλλά ο τυπάς με το αυτοκίνητο ήταν και γαμώ! Μας πήγε μέχρι το σπίτι μου, περίμενε να πάω να πάρω την κάρτα μου και μας ξαναπήγε κέντρο. Ούτε καν ρώτησε τα ονόματά μας! Του είπα εγώ αν θέλει να έρθει εκεί που θα πηγαίναμε και είπε θα πάει να κοιμηθεί, γιατί δούλευε σε φούρνο και ήταν κουρασμένος! Δεν το περίμενα αυτό από γιαννιώτη! Άγνωστε φούρναρη σε ευχαριστώ!

Πήγαμε στο BORA-BORA- ότι να’ ναι- κάτσαμε για ένα ποτό και φύγαμε. Εγώ όμως ήθελα να συνεχίσω και αλλού*. Απογοητευμένη, αφού Κυριακή βράδυ υπάρχει ωράριο, ξεκίνησα για το σπίτι. Και περνώντας από πλατεία Πάργης θυμάμαι ένα σκυλόμπαρο που μου είχαν πει τα κορίτσια. Αν και έχει πάει 6, είναι ανοιχτό! Κάθομαι για ένα ποτό. Πολύ χαλαρά, και χωρίς πεσίματα , όπως σε άλλα σκυλόμπαρα, πίνω το ποτό μου και την κάνω. Λέω να επισκεφτώ τον φούρνο στην Πάργης.

Όμως ο φούρνος αυτός έχει ιστορία. Πέρσυ τέτοιο καιρό πήρε πτυχίο ένα φιλαράκι, πήγαμε σε τσιπουράδικο και γίναμε ζάντα. Μετά πήγαμε στο Baby Dolls-στριπτιζάδικο/κωλόμπαρο- και περάσαμε πολύύύ ωραία! Φεύγοντας επισκεύτηκα τον ίδιο φούρνο στη Πάργης. Η συνομιλία που ακολούθησε έμεινε στη ιστορία…

καφροκόριτσο: [αφού παράγγειλε] Ωραία κωλόμπαρα έχετε εδώ στα Γιάννενα!

μπάρμπας-φούρναρης: Από πού είσαι εσύ?

καφροκόριτσο: Από Κοζάνη.

μπάρμπας-φούρναρης: Α! Εμείς από Γρεβενά παίρνουμε τα άλευρα!!!….

Τέλος πάντων… Πηγαίνω σήμερα μόνη μου, παίρω την ζαμπονοκασερόπιτά μου και πιάνω κουβέντα με τον φούρναρη. Μου λέει ότι δεν είμαι κομμάτια όπως άλλες που πηγαίνουν εκεί- έχουμε και ένα επίπεδο… 😛 Του λέω και το περσινό περιστατικό, μου λέει ότι η γυναίκα του είναι από ένα χωριό της Κοζάνης- το χωριό της γιαγιάς μου-και αφού βγαίνουμε σχεδόν συμπέθεροι μου λέει να πάω να κάνω λέηζερ τα μάτια μου -φοράω γυαλια… Αφού το λύσαμε κι αυτό το θέμα φύγαμε μαζί, με ρώτησε που κοντά μένω γιατι έβρεχε κιόλας, μου είπε να ξαναπάω να με κεράσει (??? μια σπανακόπιτα απ’ όλα!!!???  😛 ) και κατηφόρησα για το σπίτι. Τελικά υπάρχουν άνθρωποι στα Γιάννενα που με κάνουν να αισθάνομαι ότι είμαι στο ΣΠΙΤΙ μου. Άνθρωποι άνετοι, φιλικοί. Που δεν είναι κάγκουρες!

* Πολλές φορές έχει τύχει να διαλύεται η παρέα και εγώ να πηγαίνω μόνη μου σε κάποιο μπαράκι για ένα τελευταίο πότο. Μέχρι τώρα πίστευα ότι το έκανα μόνο και μόνο για να πιώ ένα ποτό παραπάνω. Αλλά τελικά δε νομίζω ότι το κάνω για το αλκοόλ. Είμαι μόνη μου, ανάμεσα σε αγνώστους, σε ένα μαγαζί που παίζει τα  τραγούδια που γουστάρω. Θέλω μόνο να χαλαρώσω, εκεί, χωρίς τον πολύ κόσμο που θα με ζαλίσει. Είνα απλά μια στάση πριν το σπίτι. Μια στάση στην οποία θα είμαι εγώ και ο εαυτός μου και θα τα πίνουμε παρέα, χωρίς να μας ενοχλήσει κανείς. Είναι μέρος της διασκέδασής μου και δε θα μου το στερήσει κανείς. Κι ας λένε ότι θέλουν…

Advertisements

3 Σχόλια »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

  1. Μια χαρά σε βρίσκω καφροκόριτσο. Κάποτε θα συναντηθούμε χωρίς να το ξέρουμε…

  2. Συμφωνώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν το σπίτι σου αλλά πιστεύω ότι αυτοί βρίσκονται παντού.
    Έτσι και εγώ πιο νέος είχα γίνει στουπί ένα βράδυ-πρωί και ακόμα δεν έχω βρεί τον άνθρωπο που με βρήκε στην στάση του λεωφορείου και με μάζεψε για να με πάει σπίτι.
    Καφροκότιτσο όνομα και πράγμα…ζήσε όπως θες και πάντα θα υπάρχουν καλοί άνθρωποι όπως και πάντα θα υπάρχουν μουνόπανα.

  3. Πάντα θα αναζητώ τη θαλπωρή ενός σκυλόμπαρου και την παρέα ανοιχτόμυαλων και με χιούμορ-οποιασδήποτε ηλικίας- ανθρώπων 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.

Αρέσει σε %d bloggers: