Καλοκαίρια στην Κρυοπηγή

30 Σεπτεμβρίου 2007 στο 2:00 μμ | Αναρτήθηκε στις Γιατί έτσι μας αρέσει, μελαγχολίες, memories | 4 Σχόλια

Κυριακή πρωί αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ… Θυμήθηκα την κατασκήνωση.

Περνούσα καλά με τον δικό μου τρόπο και μου άρεσε. Έκανα παρέες, αν ήθελα. Τα άτομα που διάλεξα, ακόμα τα θυμάμαι…

Πρώτη φορά πήγα κατασκήνωση στη Β’ δημοτικού. Θυμάμαι μόνο ότι πέρασα τόσο καλά που ανυπομονούσα να ξαναπάω. Από τότε πήγα στην ίδια κατασκήνωση άλλες 5 (νομίζω) φορές. OK, 2 καλοκαίρια την πρόδωσα και πήγα αλλού, αλλά πάλι σ’ αυτήν γύρισα.

Θυμάμαι τα ευχάριστα, θυμάμαι τα δυσάρεστα και τώρα μου λείπουν όλα.

Έπρεπε κάθε πρωί να στρώνουμε τα κρεβάτια μας, να σκουπίζουμε και να σφουγγαρίζουμε τη σκηνή (ΑΓΓΑΡΕΙΕΣ!!! 😛 ). Μετά είχαμε το άγχος της επιθεώρησης. Αν ήταν όλα τέλεια θα παίρναμε αστεράκι! Μια φορά στην επιθεώρηση, ο κοινοτάρχης μας,  κοιτάζει ένα κρεββάτι και φωνάζει τον φίλο του που περίμενε από έξω “Έλα! Έλα! βρήκαμε γήπεδο για  beach volley!!!” 😛

Στη σκηνή μας έβαζαν ανά ηλικία και περιοχή. Καμιά δεκαπενταριά άτομα και η ομαδάρχισσα. Η ομαδάρχισσα συνήθως ήταν από υποφερτή έως και συμπαθητική- ναι ακόμα και σε μένα που δε χώνευα τα άντερα μου- εκτός από μια αχώνευτη που είχα μια χρονιά και ήταν πολύ κακιά και ρουφιάνα (και πολλά άλλα, αλλά άντε τώρα…) και μια μέρα είχα κρύψει στη βαλίτσα  μου τη πεταλούδα- που δεν θυμάμαι καν τι ακριβώς ήταν, κάτι μεταλλικό,αυτοί έλεγαν ότι είναι επικίνδυνο- ενός φίλου μου και καταλάθος μου έπεσε από τη βαλίτσα και το είδε η ρουφιανομαδάρχισσα και τα είπε όόόλα στον κοινοτάρχη και αυτός τα είπε όόόλα στον τομεάρχη και με βάλανε κάτω από έναν προβολέα για ανάκριση 😛

Τις περισσότερες ώρες μου στην κατασκήνωση τις περνούσα περιπλανώμενη, χαζεύοντας τους άλλους ἠ απομονωμένη σε ένα τραπεζάκι δίπλα στο φράχτη, παίζοντας με τις πευκοβελόνες και γράφοντας τραγούδια… Είχα έμπνευση όμως! Εμ, αφού ήμουν πάντα καψούρα! Και πάντα στον κόσμο μου…

Καψούρα no. 1: Ένας διδυμάκος! Ήταν μαζί με τον δίδυμο αδερφό του, αλλά πάντα μπορούσα να τους ξεχωρίσω… αφού ήταν πιο όμορφος! 😀 Μ’ αυτόν ούτε καν γνωριστήκαμε ποτέ. Αλλά όλο με πείραζε. Και ήταν γλύκας! Καθόμουν στα σκαλιά και έπινα ΤΟΠΙΝΟ, φυσικά και θα το σχολίαζε… Ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω ΤΟΠΙΝΟ αυτόν θυμάμαι!

Καψούρα no. 2: Αυτός που έπαιζε κιθάρα. Ο λόγος που πήγα στη μουσική ομάδα… (Ναι ρε παιδιά, είμαι ψώνιο και δεν έχω καταλάβει πόσο φάλτσα γαϊδουροφωνάρα έχω. Δηλαδή για ποιόν άλλο λόγο θα έτρωγα τις ώρες μου εδώ? Ε? Μήπως για να χαζεύω τον κιθαρίστα και το όργανό του? Λέω, μήπως?? ΣΣΣςςςςςς θα με πάρουν χαμπάρι…… ) Αυτός ο βλάκας από ολόκληρη κατασκήνωση πήγε και τα έφτιαξε με την ΠΙΟ αχώνευτη από όλες. Και να΄ ταν τουλάχιστον η ομορφότερη να πω ΟΚ… αλλά με αυτήν??? Νταξ, τελικά τα χάλασε με την αχώνευτη. Και τα έφτιαξε με την super-γκόμενα. Κι εγώ έσκασα. 👿

Καψούρα no. 3 που κράτησε χρόόόνια: Ο κατά-δέκα-χρὀνια-μεγαλύτερος-μου ψυχαγωγός. Τι μωρό!!! Μελαχρινός, με κάτι μάτια… Πρώτη φορά που μου άρεσαν τα μάτια κάποιου. (Η δεύτερη και τελευταία ήταν πέρσι) Καλά μιλάμε ο τυπάς είναι ο ποιο υπεργαμάτος άνθρωπος που έχω γνωρίσει! Μεγαλώνοντας, η καψούρα μου πέρασε. Τον γνώρισα κιόλας, αφού τελευταία χρονιά δεν ήμουν κατασκηνώτρια αλλά σχολή στελεχών και τον βοηθούσαμε. Εξακολουθώ να τον γουστάρω τρελά γιατί είναι απίστευτο άτομο, ενδιαφέρον, με χιούμορ… Θα μπορούσα να τον ακούω να μιλάει με τι ώρες. 🙂

Τα κορίτσια στη σκηνή συνήθως ήταν απλά αδιάφορα, μάθαινα τα ονόματά τους και τους μιλούσα μόνο αν χρειαζόταν. Όμως κάθε χρόνο, στη σκηνή έβρισκα κάποια που θα τη συμπαθούσα και θα ψιλοκάναμε παρέα, όταν είχα όρεξη να είμαι με κόσμο και κάποια που θα αντιπαθούσα πάρα μα πάρα πολύ και θα μου ανέβαινε η πίεση και μόνο που την έβλεπα. Αλλά και τα περισσότερα παιδιά από τις άλλες σκηνές δεν τα χώνευα.

Συνήθως έκανα παρέα με 1-2 αγοράκια, καμιά φορά ήταν μικρότερα μου αλλά αφού αυτά συμπαθούσα τι να έκανα…

Θυμάμαι τον Στέφανο, από τη διπλανή σκηνή. Τον είχα τρελάνει στο γαργάλημα 😀 Ήταν η αδυναμία μου. Περάσαμε 2 καλοκαίρια παρέα. Μου έβαζε να ακούω κάτι χιπ χοπ-Βαβυλώνα??- αν και εγώ από μικρή ήμουν σκυλού. Τη μέρα που φεύγαμε δεν τον ξύπνησαν και έχασε το λεωφορείο!!! Α ρε μικρέ… Έχω να τον δω 7-8 χρόνια, δεν θα τον γνώριζα αν τον έβλεπα στο δρόμο. Για κάποια χρόνια επικοινωνούσαμε με γράμματα και τηλέφωνα, μετά όμως χαθήκαμε…

Εξαίρεση στον κανόνα των αγοριών-φίλων ήταν η Δήμητρα. Την πρωτοσυνάντησα το ’98 και από τότε ως σήμερα κρατάμε επαφή. Πήγαινα στην πόλη της, ήρθε και στη δική μου, στέλναμε γράμματα, το γυρίσαμε στα emails και τα messengers, τηλέφωνα και sms. Καταφέραμε να έχουμε επαφή. Μια χρονιά είχαμε ξεχαστεί, είχαμε να τα πούμε πολύ καιρό. Ήρθαν τα γενέθλιά της και την πήρα τηλέφωνο. Δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή! Το κινητό κλειστό! Λίγες μέρες μετά ήταν η γιορτή της. Το κινητό ακόμα κλειστό… Έφτασαν χριστούγεννα και εγώ ανησυχούσα. Το τηλέφωνό της δεν υπήρχε στον κατάλογο. Πήρα τηλέφωνο σε όποιον είχε το επίθετο της και την έψαχνα. Τελικά, βρήκα τη μάνα της που ήταν επίσκεψη σε ένα θείο στο χωριό! LOL. Η Δήμητρα ήταν μια χαρά, απλά είχαν κάνει το τηλέφωνο απόρρητο και της είχαν κλέψει και το κινητό. Mitsuko, have fun με το Erasmus αλλά θυμήσου να γυρίσεις!

Η καλύτερη φάση της ημέρας ήταν η βραδινή ψυχαγωγία. Κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό.
Από τις  αγαπημένες μου ήταν η βραδιά των αισθήσεων. Μας έδεναν τα μάτια και μας πήγαιναν στο γήπεδο του μπάσκετ. Εκεί ξαπλώναμε σε κύκλους και κοιτούσαμε τα αστέρια, ενώ ακούγαμε χαλαρά τραγουδάκια και διάφορα ψαγμένα κείμενα (Εντάξει τύχαινε καμιά φορά και με έπαιρνε για λίγο ο ύπνος… Δε θα το κάνουμε θέμα…) Τώρα καταλαβαίνω περισσότερο πόσο χρειάζομαι μια «βραδιά των αισθήσεων». Όταν με ζορίζουν όλοι, όταν με αγχώνουν τα μαθήματα, όταν τρελαίνομαι… η νύχτα πάντα βοηθάει. Αν μπορούσα να πάρω το mp3 και να πάω κάτω στη λίμνη, να ξαπλώσω στο τοιχάκι και να χαζεύω τα αστέρια… Μάλλον το χρειάζομαι ώρες ώρες που ούτε εμένα δεν αντέχω. ΑΛΛΑ. Αλλά η λίμνη βρομάει. Αν ξαπλώσω στο τοιχάκι το πιθανότερο είναι να πέσω μέσα και να βγω με 4 μάτια, προβοσκίδα και 8 πόδια! Anyway…

Και η βραδιά του πανηγυριού (γιορτή γονέων) είχε πλάκα. Ότι και να είχε ο πάγκος μας, ξεπουλούσαμε. Γιατί? Χμμμ, ίσως γιατί το έπαιρνα πολύ ζεστά και γκάριζα χειρότερα και από μανάβη στη λαϊκή! Αφού γούσταρα τόσο, που μια  χρονιά αφού ξεπουλήσαμε, είδα τον πάγκο από κάτι μικρά που ήταν ακόμα γεμάτος (με κάτι χειροποίητες κούκλες, αν θυμάμαι καλά) και πήγα να βοηθήσω! Χεχε! Ο κόσμος αναγκαζόταν να αγοράσει μπας και σταματήσω να φωνάζω! Καλή φάση!

Η διανυκτέρευση στην παραλία ήταν γαμάτη. Ανάβαμε φωτιά, καθόμασταν γύρω της και τραγουδούσαμε. Όταν ήμουν καψούρα ήταν πιο ωραία. Πολύ μελαγχολία μιλάμε… Και ειδικά την εποχή της καψούρας no. 1! Γιατί ξημέρωνε η γιορτή του! Αχ αχ αχ Βαχ 😛

Τελευταία 2 χρόνια άλλαξα λίγο. Δεν ήμουν τόσο στον κόσμο μου. Ήμουν περίπου όπως είμαι τώρα. Είχα παρτίδες με όλα τα κορίτσια τη σκηνής, έκανα παρέα με πολλά άτομα-και ομαδάρχες-, έκανα χαβαλέ, περνούσα γαμάτα.
Στο τέλος, γράφαμε ο ένας στον άλλον αφιερώσεις. Τα τετράδια τα έχω ακόμα. Κοιτάζω τι μου έγραφαν…

“[…] του χρόνου δε με νοιάζει και πολύ αν θα έρθεις γιατί εγώ μάλλον δε θα έρθω”

😛

“axe για τον άντρα και για το kafrokoritso”

παλιές συνήθειες. Κομμένες. Τώρα dove

“Είσαι μια πρόστυχη σκατούλα”

Υπερβάλλεις… 😳

“Σε ξέρω 2 μήνες, είσαι ένα πολύ κακό κορίτσι γι’ αυτό δε συνεχίζω την αφιέρωση”

ΔΕΝ περιγράφω άλλο!

“kafrokoritso,αχ, kafrokoritso”

αχ αχ αχ…

“Όταν ζεις, ζεις”

Εεε??? 😕

“Σ’ ευχαριστώ που μου χάρισες και φέτος ένα καλοκαίρι γεμάτο χαρά με τις πλάκες και τις ανωμαλίες σου”

🙂 My pleasure…

“Είσαι, είσαι, είσαι, είσαι ΟΡΝΙΟ”

ok… :mrgreen:

Κλασικά της κατασκήνωσης:

Να μ’ αγαπάς – Παύλος Σιδηρόπουλος

Μπαγάσας – Νικόλας Άσημος (εδώ Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Νότος – Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Πόσο σε θέλω-Τερμίτες

Φιλαράκι – Σοφία Βόσσου (εδώ Αντώνης Ρέμος)

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά – Υπόγεια Ρεύματα

Advertisements

4 Σχόλια »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

  1. Ρεσε, διαβάζω κάτι για «βραδιές αισθήσεων», «πανηγύρια», «διανυκτέρευση στην παραλία»… δε πιστεύω να πήγαινες Yuppi Camp ή Άλμπατρος?!

    Γιατί αν αντιληφθώ ότι ήμασταν και συν-κατασκηνωτές…

    Επίσης, στα κλασικά τραγούδια της κατασκήνωσης να βάλεις και το «Χόκι – Πόκι».

  2. 😆 Μήπως είσαι το μανιτού μου?? 😛

    (παι-δι-κό χωριό)

  3. Pes mou oti pigaines sti Yuppi Camp?

  4. Ε ναι λοιπόν! Το ομολογώ….
    Πήγαινα στη Yuppi Camp!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.
Entries και σχόλια feeds.

Αρέσει σε %d bloggers: