καφρίλα ΟΛΕ

Μιας και το θέμα της παράνομης καταγραφής τηλεφωνικών συνομιλιών είναι στην επικαιρότητα, θα εξομολογηθώ κάτι.

Το έχω κάνει και εγώ.

Μπορεί να μην είμαι δημοσιογράφος, να μην δημοσίευσα τη συνομιλία, να μην είχα οικονομικά ή άλλα συμφέροντα, αλλά η ουσία είναι ότι η πράξη μου δεν ήταν νόμιμη. Ίσως να μην ήταν και σωστή. Αλλά κατά τη δική μου άποψη ήταν και σωστή και αναγκαία.

Το θέμα ήταν ότι είχα εμπλακεί σε μια υπόθεση όπου δεν υπήρχαν στοιχεία και ήταν ο λόγος μου εναντίον στο λόγο του άλλου. Δε θα με ένοιαζε αν δεν ήταν θέμα φιλίας στη μέση. (Γενικά, γυναίκες φίλες δεν κάνω, αλλά έχω δύο καλές φίλες που είναι στα κυβικά μου και ταιριάξαμε. Και από τη στιγμή που θεωρώ κάποια φίλη μου, οφείλω να την προστατεύω. )

Η αρχική ιδέα ήταν μια ανοιχτή ακρόαση για να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα. Επειδή όμως δε βόλεψε, συμφώνησα να ηχογραφήσω τη συνομιλία- τα κινητά έχουν πολλές δυνατότητες- για να την ακούσει μετά η φίλη μου.

Ήταν τόσο μεγάλος μαλάκας ο τύπος που ηχογράφησα, που δεν ένιωσα καθόλου τύψεις γι’ αυτό που έκανα. Και αποδείχθηκε ότι ήταν ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει η φίλη μου και να δει την αλήθεια.

Νομίζω ότι αυτός έμαθε για την ηχογράφηση, αλλά δεν είμαστε δημοσιογράφοι να ανταλλάσσουμε μηνύσεις.

Για το μόνο πράγμα που ντράπηκα και στεναχωρήθηκα ήταν το περιεχόμενο της συνομιλίας, που ήταν πολύ χειρότερο απ’ ότι περιμέναμε. Δεν ήθελα να της το δώσω, αλλά δεν μπορούσα και να μην το κάνω.

Δε μετανιώνω που ηχογράφησα τη συνομιλία εν αγνοία του μαλάκα. Στεναχωριέμαι μόνο που έπρεπε να ήμουν εγώ αυτή που πλήγωσα τη φίλη μου.